Om kwart over zes ging de wekker we moesten nl om tien voor half acht klaar staan dan zou het minibusje vertrekken.
Echt erg is dit vroege opstaan niet we liggen alle drie al uren eerder wakker, het slapen wil tot nu toe niet echt lukken.
Om zeven uur gaat het ontbijtrestaurant pas open zodat we precies een kwartier hebben om te ontbijten.
Met 12 andere Nederlanders gaan we met een minibus op pad vergezeld door een Nederlandse gids die hier al acht jaar woont en archeologie in Mexico heeft gestudeerd.
Tijdens de drie uur durende rit naar Chichen Itza (over veelal slechte wegen) vertelt ze onafgebroken o.a. over dat er in Mexico bijna geen kinderloze echtparen zijn, dit komt mede door het feit dat de vrouwen door het zetmeel rijke eten (tortilla’s) al op hun tiende geslachtsrijp zijn en dan vaak ook al direct moeder worden.
Op het moment dat ze vertelt dat ook kanker hier bijna niet voorkomt moet ik even drie keer slikken en mijn tranen bedwingen.
Wij in het Westen leven veel te gestrest en zouden hierdoor de kanker zelf ontwikkelen, dit is een theorie waar ik het afgelopen jaar zelf ook wel mee bezig ben geweest maar die toch ook van diverse kanten wordt tegengesproken.
Vandaag is het precies een jaar na de diagnose.
Ik had me voorgenomen om vandaag niet bij mijn “kankerverjaardag” stil te staan maar na het horen van deze woorden op een moment dat ik dacht dat kanker niet ter sprake zou komen schoot het vervolgens toch nog een paar keer door mijn hoofd.
Chichen Itza is de grootste Maya-ruine in Yucatan (wat betekent ik versta je niet) en staat sinds vorig jaar op de lijst van de 7 wereldwonderen.
Tempel van Kukulcan of El Castillo
speelbalveld
Marcel toch nog even aan het "werk"
We vonden het dan ook best wel bijzonder dat we precies vandaag hier waren.
Omdat we vroeg op de zone aankwamen was het nog relatief rustig.
Gezamenlijk hebben we rondgelopen en alle uitleg aangehoord.
Het laatste uurtje hebben we met z’n drietjes rondgelopen en zijn bij de cenote Sagrado gaan kijken.
Vervolgens zijn we gaan lunchen en hebben op de terugweg Valladolid een koloniaal stadje aangedaan..
Op het centrale plein foto’s gemaakt op de liefdesstoeltjes de zgn Tu y yo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten