Vrijdag om 12 uur staan we in Poeldijk, de caravan kan opgehaald worden.
De voortent, bedvergroter en wat ander los materiaal laten we achter, niet nodig of reeds zelf in ons bezit.
M. wil zoals hij altijd deed zonder spiegels gaan rijden maar besluit de overigens nutteloze buitenspiegels toch maar te monteren als we gewaarschuwd worden voor de Westlandse politie die makkelijk een prent van € 120 uitschrijft.
Hij zou schoon zijn maar thuisgekomen poetsen we er samen het bouwstof nog uit en ruimen tijdens de rest van de middag welke afgewisseld wordt met een praatje met buren de caravan in.
Aan het eind van de middag is hij ingericht, en wat is hij mooi !
Pa en ma komen nog even snel een blik werpen en om zeven uur verorberen we samen met de jongens de pan soep die ik donderdag vast gemaakt had.
Zaterdag
Rustig opstaan, wat laatste dingen erin. Als ik naar Dirk loop om nog wat broodjes en beleg te halen krijg ik het te kwaad. Vanmorgen heb ik een artikel gelezen over een 20 jarige met uitzaaiingen van botkanker die niet meer voor behandeling kiest en een boek heeft geschreven genaamd Leef!
We gaan gewoon weer weg met een caravan, dat had ik een paar maanden geleden niet durven dromen.
De routeplanner wordt ingesteld op Namur en tuffen maar.
De omgeving Namur kent maar een camping Les Trieux in Malonne, een camping met een aantal vaste en toer plekken gelegen in het groen. Prima voor een nacht. De Jeep doet prima zijn werk, de eerste flinke helling is genomen.
De caravan heeft geen mover, achteruit op de plaats rijden is hier geen optie maar gelukkig worden we geholpen. We worden er door de beheerder op gewezen dat onze amerikaanse verlichting niet zou kloppen, het zal wel....de trekhaak is door de rdw goedgekeurd en ook de caravandealer heeft gisteren de verlichting met ons gecontroleerd.
Als hij op zn pootjes staat en er wat nattigheid naar binnen is gewerkt rijden we naar Namur om daar de enige Belgische starbucks mok op te pikken die we nog niet hadden. Belgie is nu ook compleet.
Onderweg wordt er naar ons getoetert en gewezen. We zetten de auto aan de kant en blijken de nummerplaat aan de achterzijde verloren te zijn. Shit wat nu ?
We rijden, al zoekend terug naar de camping om vervolgens opnieuw richting Namur te rijden. Gelukkig ziet M. hem liggen, zet de áuto aan de kant, zorgt dat hij niet overreden wordt en zo hebben we onze al menige keer platgewalste plaats weer terug.
Na een klein rondje door het centrum rijden we terug naar de camping waar de gereedschapskist waarvan M. nog twijfelde of hij hem wel mee zou nemen nu al van pas komt. De tomatensoep van gisterenavond wordt opgewarmt en na vijf jaar zitten we weer voor onze caravan te eten.
We zijn moe.
Car
Geen opmerkingen:
Een reactie posten